در حال مطالعهی کتاب «دفتر پستِ خیابانِ دوپَن» هستم. کتاب دربردارندهی ۵ گفتگوی فرانسوا میتران (رییسجمهور درگذشتهی فرانسه) و دوست قدیمیاش خانم مارگریت دورا است. آنها در دوران اشغال فرانسه باهم در یک هستهی مقاومت در پاریس همقطار بودهاند و حال (سال ۱۹۸۶) به بررسی و مرور خاطرهها و رخدادهای آن روزها نشستهاند.
در جایی از این گفتگو، میتران به کتابی اشاره میکند که همین پانزده روز پیش آن را خوانده است. کتاب، روزانهنویسیهای یک جوان یهودیست که خاطراتاش را تا سه روز پیش از گرفتاری به دست آلمانیها و اعزام به اردوگاه آیشویتز نوشته است. او سه ماه بعد در آیشویتز میمیرد.
نکتهی مهم و جالب برای من این بود که رییسجمهور کشوری مثل فرانسه با آن همه مشغله و فشار کاری، وقتش را به خواندن کتابی با این مضمون اختصاص میدهد. و البته در طول گفتگو متوجه میشویم که این کتابخوانیها چه تاثیر جدیای در دید و نگاه وی به جهان پیرامونش میگذارد. به نظرم همین نکتهی ظریف است که میتران را به چنین شخصیت ممتاز و تعیینکنندهای در تاریخ معاصر فرانسه و اروپا تبدیل میکند.
