خیلی وقتها فکر میکردم گذروندن چند ساعت جلوی نمایشگر برای دیدن سریالهای مختلف و یا دراز کشیدنهای طولانی روی تختخواب برای خوندن رمانها و کتابهای متنوع، یا نشستن و گوش دادنِ طولانیمدت به یک آلبوم موسیقی شاید بعضی وقتها بهخاطر فرار کردن از واقعیتهای اطرافمه و این رفتارها کارکرد افیون را در زندگی من دارن. و گهگاه از اینکه چرا وقتم را اینطور میگذرونم و «هدر میدم» احساس عذاب وجدان میکردم.
اما امروز فهمیدم که اگر همینکارها و وقتگذروندنهای اینشکلی نبودن _ وقت گذروندنهایی که من رُ از محیط دور و برم جدا میکنن و تخیلم را به کار میندازن _ اگر اینها نبودن، الان روحِ من زیر آوارِ واقعیتهای خشن و بیرحمی که دور و برم هستن، هزار کفن پوسیده بود و روانم زیر زلزلهها و طوفانهای گاه و بیگاهِ زندگی مدرن، پریشان و از هم پاشیده بود.
رمان، شعر، سریال، موسیقی، کتابِ تاریخ، روزنامه، دعای کمیل و… افیونهای لازم برای نگهبانی از سلامتِ روح و روان ما در این دنیای مدرنِ خشن و بی رحم و پالایشِ اونها از زخمها و آلودگیهای این زندگیان.
